უნდა მართავდნენ თუ არა ევროკავშირს ფილოსოფოსები?

რა არის საბოლოოდ პოლიტიკური მრჩევლისა და ექსპერტის სათანადო როლი და უნდა იღვწოდნენ ისინი ძალაუფლებისთვის თუ უნდა დაკმაყოფილდნენ სათანადო ექსპერტიზით და რჩევით? ეს ხომ არ არის არაპირდაპირი ჩართვა/ჩარევა სახელმწიფო მართვაში , ანუ პოლიტიკოსის მანტიის მორგება? ამგვარად დასმული კითხვა, ალბათ, კიდევ უფრო სერიოზული და თანამედროვეა, რადგან ჩვენ ამჟამად ცოტას ველით ფილოსოფიისგან, მაგრამ გვაქვს რწმუნეა, რომ ექსპერტებს აქვთ ჭეშმარიტი, ობიექტური, სანდო ცოდნა, რომელიც საშუალებას მოგვცემს მოვახდინოთ პოლიტიკის რაციონალიზაცია, გავათავისუფლოთ იგი მისი თვითნებობისა და ქაოტური ბუნებისაგან და, უპირველეს ყოვლისა, მოვაშოროთ მეტოქეობა და ძალადობა. არის თუ არა ეს რწმენა სწორი და არის თუ არა მერიტოკრატია ნამდვილად სასურველი მდგომარეობა? რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერზე დაფიქრება ღირს, რისთვისაც ამ ტომში მოცემული ტექსტები, რომლებიც სვაძიმის დისკუსიების შემდგომი შედეგია, მხოლოდ იმპულსი და მცირეა წვლილი შეიძლება იყოს.